در زندگیهای پرمشغلهای که داریم، بعضی وقتها دچار این فریب میشویم که فقط تمرین کردن بهعنوان یک موفقیت محسوب میشود. به اندازهی ساعت تعیینشده تمرین میکنیم و آهی از سر پیروزی میکشیم و با خود میگوییم: «مأموریت انجام شد»؛ امّا هدف واقعی، تمرین کردن نیست؛ بلکه پیشرفت کردن است.
همانطور که جان وودن عنوان میکند: «هرگز فعالیت خالی را با پیشرفت کردن اشتباه نگیر.» یک روش کاربردی این است که برای هر روز یک عصاره قرار دهیم: کوچکترین کمال (تعالی) قابلدستیابی.
(SAP: Smallest Achievable Perfection)
در این تکنیک، یک قطعهی کوچک را که میتوانید در آن کامل شوید، انتخاب میکنید؛ قطعهای که آن را ۱۰۰ درصد درست و باثبات انجام دهید؛ نه اینکه فقط پیشرفت کنید؛ نه اینکه فقط روی آن کار کنید. برای مثال، یک بازیکن والیبال ممکن است پرتاب توپ در سرویس پرشی را انتخاب کند.
نکتهی دوم این است که زمان بگذارید و هدفی کوچک و معیّن را انتخاب کنید و سپس تمام توان خود را برای دستیابی به آن به کار ببرید.
بااینحال، شما یکروزه ساخته نمیشوید یا به شکل کامل درنمیآیید. این پیشرفت و عالی شدن، کمکم به وجود میآید؛ اتصال به اتصال (در سیستم عصبی)، تکرار با تکرار.
همانطور که جان وودن میگوید: «به دنبال یک پیشرفت سریع و بزرگ نباشید. در هر زمان به دنبال یک پیشرفت کوچک در روز باشید. این تنها راهی است که پیشرفت بزرگ حاصل میشود و زمانی که پیشرفت بزرگ به وجود آمد، ماندگار خواهد بود».
